miércoles, 23 de julio de 2014

Paper cities.

"- [...] pensaba en lo que dijiste, en que se le habían roto los hilos por dentro. Pero hay mil maneras de verlo. Quizá los hilos se rompen, o quizá nuestros barcos se hunden, o quizá somos hierba y nuestras raíces son tan interdependientes que nadie está muerto mientras quede alguien vivo. Lo que quiero decir es que no nos faltan las metáforas. Pero debes tener cuidado con las metáforas que eliges porque es importante. Si eliges los hilos, estás imaginándote un mundo en el que puedes romperte irreparablemente. Si eliges la hierba, estás diciendo que todos estamos infinitamente interconectados, que podemos utilizar ese sistema de raíces no solo para entendernos unos a otros, sino para convertirnos los unos en los otros. Las metáforas implican cosas. ¿Entiendes lo que te digo?
Me gustan los hilos -sigo diciendo-. Siempre me han gustado. Porque así lo siento. Pero creo que hacen que el dolor parezca más fatal de lo que es. No somos tan frágiles como nos hacen creer los hilos. Y también me gusta la hierba. La hierba me ha traído hasta ti, me ha ayudado a imaginarte realmente. Pero no somos brotes diferentes de la misma planta. Yo no puedo ser tú. Tú no puedes ser yo...

Quizá es como has dicho antes, que todos estamos agrietados. Cada uno de nosotros empieza siendo un recipiente hermético. Y pasan cosas. Personas que nos dejan, o que no nos quieren, o no nos entienden o que no las entendemos. Y nos perdemos , nos fallamos y nos hacemos daño. Y el recipiente empieza a agrietarse por algunos sitios. Y sí, cuando el recipiente se agrieta el final es inevitable. Pero está todo ese tiempo desde que las grietas empiezan a abrirse hasta que al final nos desmoronamos. Y solo en ese tiempo podemos vernos unos a otros porque vemos lo que hay fuera a través de nuestras grietas, y lo que hay dentro se nos ve también a través de ellas. ¿Cuándo nos vimos tú y yo cara a cara? No hasta que me viste entre mis grietas, y yo a ti entre las tuyas. Hasta ese momento solo veíamos ideas del otro. Pero cuando el recipiente se rompe, la luz puede entrar. Y puede salir. "

miércoles, 16 de julio de 2014

The Pansies.

Cerré los ojos para que me ayudaran a encontrar el sueño, y sin embargo, mi cuerpo desenterró con uñas recuerdos que el tiempo había tapado:

Nuestro todoterreno blanco, en medio de los hierbajos, y yo comiéndome un cucurucho mientras observaba a un perro demasiado hambriento como para tenerse en pie.

Pepe cantándonos canciones en francés y mi hermana tapándose la nariz por el olor a gasolina.
Ahora entiendo que el mejor amigo de mi madre se uniera al viaje familiar, ya que poco tiempo después murió de cáncer.

El loro del balneario que te preguntaba dónde ibas cada vez que salías por la puerta, y el primer plato de alubias que probé en un restaurante.

Aquel niño que tenía siete hermanos que lo ignoraban y que se unió a una partida de petanca para no dejarnos en dos semanas.

Los cuatro en medio de un revoltijo de sábanas repitiendo una y otra vez: 'Seis por siete: cuarenta y dos'.

Mi padre cogiéndome en brazos para que pudiera tocar las flores del porche mientras me decía:
'Estas flores se llaman pensamientos, como los de tu cabeza.'

Su móvil que no dejaba de sonar, el bañador rojo de mi hermana, las piernas flacas de mi madre, las inexplicables ojeras de Pepe, que pasaba durmiendo la mayor parte del tiempo.

Todo ante mi doce años más tarde, mientras mis largas manos se manchaban de tinta intentando ser más rápidas que mi mente, atrapando las imágenes como si fueran piedras preciosas.


jueves, 19 de junio de 2014

Leire.

I un dia t'adones de que no ets res ni ningú exepte lo que hi ha, que ha de ser prou.
Que ningú mereix que t' alçes pensant a canviar.
Només pots esperar els teus propis braços per a abraçarte cada nit.
Només eres tú qui et susurres cançons per a poder dormir.
Que si no t'estimen, no t'has de fer llàstima a tu, t'han de fer llàstima ells, tu supures amor per cada poro i no pots deixar que te'l malabaraten.
Deixa que pensen el que vullguen, que t'odien i viu com t'has ensenyat.
Tal vegada només quede una persona al univers que puga soportarte, pero serà la adecuada.

¿No deies que eres valenta? ¿No deies que savies volar amb les ales cremades?
Escriu per a tu, viu per a tu, balla i calla per a tu sols.
Desfeste de tot el verí, per molt que estimes eixe dolor. Disol la inútil nostàlgia en aigua fresca.
Trencar es una nova forma de constuir.
Doncs trenca, revoluciona, creix, no plores.
Ningú és més que tu si:

'DIGUES EL QUE VOLS DIR, FÉS EL QUE VOLS FER I SIGUES QUI VOLS SER.'





sábado, 14 de junio de 2014

Whispering vows.

Temo que seas una firma en un álbum olvidado, abrirlo dentro de mucho tiempo y ser incapaz de susurrar tu segundo apellido.
¿Algún día el amor nos hará volver a coleccionar lágrimas?
Eternamente, un día de Noviembre con lluvia y sol.

Recuérdame con mi chubasquero azul,
con pecas si quieres, o llorando por tonterías.
Con el pelo cobrizo tapándome la vista hacia tí.

Piensa en mi sin mis mil defectos, te lo suplico, así haré yo contigo.
Perdóname algún día aunque aún no hayas podido, me enteraré y eso me hará feliz.
Soy egoísta, mi cuerpo no te perdona todavía. Añoraba y escocía, ahora estás tan lejos que llega la calma.



Y cuando te inventes cuentos para tus hijos, úsame como protagonista.


'Y no te quise hasta que te oí hablar.
Decidí que toda mi imperfección había de ser tuya.
Que era en esas mejillas donde quería descansar.
Al llegar a casa pinté la nuez de tu cuello con lágrimas en los labios,
y por primera vez,
sentí bien dentro que tú también pensabas en mí.
En ese momento nos amé a los dos.
Tus brazos me hacen sentir como en casa
por muy lejos que esté.
Y por muy cerca que estés tú
 siempre te echo de menos.'


miércoles, 4 de junio de 2014

Tuneless melody.

'Viví bajo el agua negra, acostumbrada a ser submarina y a luchar por el oxígeno.
Y de pronto, la batalla contra las olas me dejó bajo un sol que me quemaba los ojos azules.
La vida recuperada me hacía llorar de alegría por cada detalle que había olvidado.
Arranqué una a una las escamas plateadas, y de pronto, volví a caminar insegura mirando al mar.
Sigo caminando y mis pies se entierran bajo este desierto de conchas despedazadas.
Sólo busco un sitio al que llegar.'

Pero mientras pueda parar en este rincón de baldosas blancas donde suena una locura de trompetas y piano, seguiré soñando de día y viviendo de noche.
El único lugar de esta ciudad gris que detesto, dónde crezco y entiendo; el resto del mundo me deja confusa.
El viento me mece el pelo y quiere llevarme con él, la música me revuelve y la gente parece disolverse.
No necesito nadie, mientras conserve este amor dentro.

Y después de todo, ¿quien podrá quererme cuando no tenga nada que ofrecer?
A parte de mi alma entera.




domingo, 1 de junio de 2014

Un invierno sin sol.





"Varias veces al día cambiaría el rock&roll y la poesía por tus labios.
Sin dudarlo.
Echo tanto de menos verte.
Cada día.
Varias veces."


"Te quiero. Ya sé que termino igual todos los mensajes pero me da pánico que se te olvide.
Que entre distancias y cosas nuevas crezca una pregunta en tu estómago. 
Que un día te tomes un café en a saber donde y dudes.
No hay nada más peligroso ni humano que una duda.
Así que sólo estoy tomando mis medidas."



"¿Sabéis qué?
Yo tampoco creía en la magia hasta que la vi.
A ella.
Irradiándola, desprendiéndola,
descontrolando el tiempo
y cargándose con un gesto cualquier rutina impuesta,
criando una primavera en cada estación…”



"Tienes un poco de lujuria en los labios, 
y me encantaría darte un beso.
Pero no en privado,
los espectáculos como tú lucen más en abierto.
Y el mundo está más guapo contigo ahí fuera.
Bailando."



"Creo que mis sueños se han ido porque no les dejaba dormir,
tranquilos.
Ellos sabrán, a mi con dormir contigo me vale

pero sin ti he de reconocer que los necesito".